De generatie x (= nix) wordt de generatie x (10 = uitmuntend)!

Mensen die geboren zijn tussen 1955 en 1970 worden de generatie X  genoemd, ook wel  de generatie Nix of de verloren generatie genoemd. Het betreft in Nederland 1.890.569 mensen die momenteel tussen de 42 en 57 jaar oud zijn (CBS). Ik ben er daar een van!

De meeste mensen uit deze generatie hadden geen voortvarende start bij het begin van hun werkzame leven. Toen zij hun diploma’s haalden zat niemand op hen te wachten: de crisis van de eind jaren zeventig, begin jaren tachtig van de vorige eeuw was hevig. Ikzelf was opgeleid als onderwijzer en herinner mij nog een vacature in 1981 op een school in Beesd: meer dan 3.000 sollicitanten! Net als veel jongeren heb ik mij omgeschoold: in eigen tijd en op eigen kosten. Daardoor was ik al 28 jaar toen ik mijn eerste echte baan en salaris kreeg. Begonnen op achterstand en in een beroep dat niet mijn eerste keuze was.

Deze start heeft mij -en velen van mijn generatie- gevormd tot wat ik ben: individualistisch, realistisch, flexibel gericht op zelfredzaamheid. Blij om wat ik heb en bang om dat te verliezen.  Ik ben terecht gekomen in het vakgebied HRM, de meeste jaren bij de overheid. Lang prettig gewerkt, zo nu en dan van werkgever gewisseld en uiteindelijk ben ik leidinggevende geworden. En dan op een zeker moment vraag je je af: is dit nu wat ik werkelijk wil? Wil ik zo de laatste 15 jaar van mijn werkzame leven doorwerken? Voor mij was het antwoord duidelijk: NEEN!

Ik heb de dramatische stap genomen om naar mijn baas te stappen en te zeggen dat ik wat anders wilde. Dat respecteerde hij en in goede harmonie hebben wij afscheid van elkaar genomen. Ik ging er van uit dat ik snel ander werk zou vinden: bijna dertig jaar ervaring, een academische titel, met veel talenten en al zeg ik het zelf: een prettige collega. Maar helaas, net als in mijn jonge jaren: weinig vacatures en bij voorbaat al afgeschreven. Was het toen vanwege het gebrek aan relevante ervaring, nu zijn het zaken als leeftijd(?), te duur(?), te star(????). Op alle sollicitaties komen redelijk snel de afwijzingen, op gesprek kom je zelden. En ik hoor dat bij veel lotgenoten uit allerlei vakgebieden.

Zijn wij dan echt de verloren generatie?

Ik weiger dat te geloven! Wij hebben nog 15 jaar om onze passie te volgen en onze droom waar te maken. Ik heb dat gedaan door nu als zelfstandig ondernemer te werken aan dat wat mij werkelijk aanspreekt: 50+’ers weer trots en (zelf)respect bijbrengen door hen de juiste loopbaankeuzes te laten nemen. Mijn klanten en ik worden daar echt blij van! Mijn vrouw, familie en vrienden zijn verbaasd over mijn herwonnen energie en levensvreugd. En die goede stap die ik heb gezet is mogelijk voor iedereen! Naar mijn idee zijn er dan drie belangrijke zaken waaraan je moet werken:

  • Weet wie je bent, wat je kunt en vooral wat je nog verder met je leven wil doen;
  • Weet hoe jouw wereld momenteel in elkaar zit, in welke levensfase en generatie je je bevindt en wat daar de sterke kanten en valkuilen van zijn; en als laatste
  • Weten hoe je jouw talenten zodanig voor het voetlicht kunt krijgen, dat werkgevers daar niet omheen kunnen. Gooi de bescheidenheid aan de kant, kom op voor jezelf!

Dat geldt voor zowel de mensen die nu nog aan het werk zijn, als voor de velen die momenteel werk zoeken! Hoe? Een eerste aanwijzing: mensen uit onze generatie zijn uitstekende “bruggenbouwers”, een competentie die menig organisatie en de samenleving in zijn geheel hard nodig heeft. Laat dat maar eens zien!